Bazı karakterler özgür iradeye inanır. Bazıları kader diye bir şey olmadığını düşünür. Ama bazı hikâyeler vardır ki karakter ne yaparsa yapsın aynı soruya geri döner: Gerçekten seçim mi yapıyoruz, yoksa çoktan yazılmış bir yolun içinde mi yürüyoruz?

Bu bölümde karakterler sistemi yıkmaya, kimlik değiştirmeye ya da geçmişlerinden kaçmaya çalışmaz. Aksine, kendilerinden daha büyük bir düzenin içinde sıkışırlar. Kimi geleceği görür, kimi geçmişi değiştirmeye çalışır, kimi kaderinin ne olduğunu öğrenir, kimi ise hayatta kalmak için dönüşmek zorunda kalır. Fakat sonuç değişmez: Her seçim yeni bir bedel yaratır.

Bu hikâyelerin merkezinde özgürlük değil, sınırlar vardır. İnsan neyi değiştirebilir? Ne kadar değiştirebilir? Ve hangi noktadan sonra mücadele, kaderi engelleme çabasından çok onu kabullenme sürecine dönüşür? Belki de en rahatsız edici gerçek şudur: Bazı savaşlar kazanılmak için değil, insanın kim olduğunu ortaya çıkarmak için vardır. Çünkü bu dizilerin ortak noktası alter ego, kaçış veya kontrol değil. Ortak noktaları, karakterlerin kendilerinden daha büyük bir şeyle mücadele etmesi.

Carnivàle (Ben Hawkins)

Ben Hawkins’in hikâyesi özel biri olduğunu keşfetmekle değil, bunun bedelini taşımakla ilgilidir. Çoğu anlatıda kahraman kim olduğunu öğrendikçe özgürleşir. Ben’de bunun tam tersi yaşanır. Öğrendiği her gerçek seçeneklerini azaltır ve onu kaçmaya çalıştığı merkeze biraz daha yaklaştırır. Bu yüzden Carnivàle bir güç hikâyesi değil; kaçınılmaz kader, kimlik yükü ve kozmik çatışma hikâyesidir.

Ben’in asıl korkusu karşısındaki karanlık değildir. Karanlığın içinde kendisine ait bir parça bulmaktır. Gücü arttıkça özgürleşmez; sorumluluğu büyür. Attığı her adımın çok daha büyük bir oyunun parçası olduğunu fark eder. Ve zamanla seçim yaptığını düşündüğü anların bile önceden belirlenmiş olabileceği hissi güçlenir.

Carnivàle’ın gücü tam olarak burada yatar. Hikâye iyiyle kötünün savaşı gibi görünür, ama aslında insanın kendi yazgısıyla mücadelesini anlatır. Ve sonunda şu soru kalır: Eğer kader gerçekten varsa, onu değiştirmek mümkün müdür; yoksa yalnızca ona nasıl karşılık vereceğimizi mi seçeriz?

11.22.63 (Jake Epping)

Jake Epping’in hikâyesi zamanda yolculuktan çok, geçmişi düzeltme arzusuyla ilgilidir. Çünkü geçmişe dönmek ona yalnızca tarihi değiştirme fırsatı vermez; kayıplarını geri alma ihtimali de sunar. Ancak çok geçmeden anlar ki geçmiş, sanıldığından daha dirençli bir yapıdır. Bu yüzden dizinin merkezinde kontrol arzusu, kayıpla yüzleşme ve kabullenmenin bedeli bulunur.

Jake başlangıçta tek bir olayın değiştirilmesiyle her şeyin düzelebileceğine inanır. Fakat her müdahale yeni sonuçlar üretir. Her düzeltme başka bir kırılma yaratır. Tarih yalnızca olaylardan oluşmaz; birbirine bağlı milyonlarca neden ve sonuçtan oluşur. Jake bunu fark ettikçe mücadelesi tarihle değil, kendi inadıyla hâle gelir.

Onun trajedisi başarısız olmak değildir. Bazı şeylerin düzeltilemeyeceğini kabul etmek zorunda kalmasıdır. Çünkü insanın verebileceği en zor karar bazen savaşmak değil, bırakmaktır. Ve Jake’in yolculuğu sonunda bize şunu hatırlatır: Geçmişi değiştirmek mümkün olsa bile, her kaybı geri almak mümkün değildir.

The Night Of (Nasir Khan)

Nasir Khan’ın hikâyesi suçlu olup olmamakla ilgili değildir. Asıl mesele, bir sistemin içine girdikten sonra aynı insan olarak kalıp kalamayacağıdır. Çünkü The Night Of’un merkezinde suçtan çok dönüşüm vardır. Dizinin omurgasını ise masumiyetin aşınması, hayatta kalma içgüdüsü ve kimliğin yeniden şekillenmesi oluşturur.

Naz başlangıçta sıradan bir gençtir. Fakat sistem bireyleri oldukları gibi bırakmaz. Hapishane, hukuk ve toplumsal önyargılar onun karakterini yavaş yavaş dönüştürür. Hayatta kalabilmek için öğrenmesi gerekir. Öğrendikçe değişir. Değiştikçe başlangıçtaki kişiden uzaklaşır.

Dizinin sonunda cevap aranan şey cinayet değildir. Asıl soru şudur: İnsan yaşadığı şeylerden sonra aynı kişi olarak kalabilir mi? Çünkü bazı sistemler insanı cezalandırmaz; onu yeniden inşa eder. Ve bazen bu dönüşüm, verilen cezanın kendisinden daha ağırdır.

The Devil’s Hour (Gideon Shepherd)

Gideon Shepherd’ın hikâyesi geleceği görmekle ilgili değildir. Onun yükü, tekrar eden düzeni fark etmektir. Çoğu insan bilgiye güç gözüyle bakar. Gideon ise bazı bilgilerin yalnızca ağırlık taşıdığını bilir. Bu yüzden karakterin merkezinde kaçınılmaz tekrar, farkındalığın yükü ve yalnızlık bulunur.

Gideon’un yaşadığı şey bir kehanet değil, döngüdür. Aynı olayların farklı biçimlerde tekrarlandığını görür. Yaklaşan sonuçları hisseder. Fakat onları görmek, değiştirebilmek anlamına gelmez. Bu da onu çevresindeki herkesten ayırır. Çünkü o, insanların henüz yaşamadığı şeylerin yükünü taşır.

Dizinin en çarpıcı tarafı burada ortaya çıkar. Gideon’un trajedisi yanılması değil, haklı çıkmasıdır. Bazı gerçekler insanı özgürleştirmez; yalnızlaştırır. Ve bazen en ağır kader, yaklaşan felaketi görmek değil, onu durduramayacağını bilmektir.